ระหว่างก้าว ...
๒
ระหว่างจังหวะก้าวเดิน ก็ให้มีเหตุการณ์ที่เข้ามาทำให้ใจมีกำลัง ที่มุ่งเดินศึกษา ในเส้นทางหาธรรม เพื่อความสุขสงบ ซึ่งเรื่องราวเหตุการณ์เหล่านี้ก็เป็นตัวช่วยให้มีความสุขในก้าวเดินแล้ว ๑. เพื่อนกัลยาณมิตรที่ปรารถนาเห็นเพื่อนมีความสุขเป็นต้นบุญ ชวนไปพุทธคยา
ในช่วงจังหวะที่จะก้าวเดิน บนความไม่รู้ ไม่ค่อยจะมีความรู้ ถึงแม้จะหาหนังสืออ่าน แต่เป็นแบบสะเปะสะปะ รู้อย่างเดียวว่ามีเวลาเยอะ จะอ่าน จะทำ เมื่อไหร่ อย่างไร ก็ให้เป็นไปแบบธรรมชาติ มิได้ให้เป็นไปแบบเสาะแสวงหาที่จริงจัง เคร่งครัดมากเกินไปสำหรับตัวเอง ไม่รู้ว่าเรียกว่าตั้งอยู่ในความประมาทหรือเปล่า
แต่มีความตั้งใจประการหนึ่งว่าอยากจะไปอินเดีย ดินแดนพุทธภูมิ บ้านเกิดขององค์สมเด็จสัมมาพระพุทธเจ้า แบบมีความปรารถนาจริงจัง ด้วยกับเป็นบุญที่มีเพื่อนกัลยาณิตรที่น่ารักมาก ชวนไปพุทธคยาพร้อมกับบอกเล่าเรื่องราวความสุขใจ ประทับใจ ที่ได้ไป และยังคงอยากไปอีก จึงทำให้ตกลงใจไปโดยไม่ลังเลเลย จริงๆ แล้วก่อนหน้านี้หลายๆ ปี ก็อยากจะไปแต่ด้วยทำงานตลอด ไม่มีจังหวะดีๆ ที่จะไปได้
ไปพุทธคยา ตัวเองพบว่าได้อะไรมามากมายเกินกว่าที่คาดหวัง จริงๆ แล้วตั้งใจไปพุทธคยาแต่ไม่ได้ตั้งความหวังไว้ว่าจะได้ จะเห็นอะไร แต่มีความเชื่อมั่นว่าต้นบุญที่นำไป และกัลยาณมิตรที่เราร่วมคณะไปด้วยนั้น จะนำบุญ ส่งบุญ ส่งกุศลให้เราได้พบสิ่งดีๆ แน่นอนเลย
ไปแล้วได้อะไร ... ได้อะไร เห็นอะไร สัมผัสอะไรมาบ้างจากการเดินทางสี่วัน สามคืน ที่พุทธคยา เรื่องราวของ เจดีย์พุทธคยา ต้นพระศรีมหาโพธิ์ สถานที่ตรัสรู้ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า วัดไทยพุทธคยา พระเดชพระคุณหลวงพ่อ ท่านเจ้าคุณพระธรรมโพธิวงศ์ (ท่านวีรยุทธ วีรยุทโธ) เจ้าอาวาสวัดไทยพุทธคยา หัวหน้าพระธรรมทูตสายอินเดีย เนปาล เด็กอนาถาอินเดียใกล้วัด ภาพวิถีชีวิตคนอินเดีย และอื่นๆ อีก จากที่ได้เห็นด้วยตา ได้สัมผัสด้วยใจ ได้ยินกับหู คิดได้ว่าน้อยมาก หลังจากที่กลับมาแล้วเริ่มศึกษาหาข้อมูล จากเน็ตบ้าง หนังสือบ้าง ดูยูทิวบ้าง ยิ่งทำให้รู้ตัวว่าเรารู้น้อยมาก ทั้งที่เป็นชาวพุทธ แล้วที่เห็นมาก็ถือว่าน้อยมาก เมื่อเทียบกับเรื่องของพุทธศาสนา เรื่องของพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ แน่ๆ ต้องศึกษาหาความรู้ต่อไป to be continued ...
๒. หนังสือ สาธุ ... เจ้าโส เป็นหนังสือเล่มล่าสุดที่สั่งซื้อที่เดียว ๕ เล่ม ...
๓. พระธุดงค์ธรรมยาตรา อินเดีย-เนปาล ปีที่ ๔ โดยตามติดจากเฟสบุ๊คของพระธุดงค์ที่ไปเดินบำเพ็ญเพียรกันเกือบร้อยรูป ในอินเดีย ด้วยระยะทางที่มากกว่า ๒,๐๐๐ กิโลเมตร จากระยะทางที่เดินทางมาเป็นเดือนแล้ว ระยะทางมากกว่า ๑,๐๐๐ กิโลเมตรแล้ว ได้เห็นภาพ ได้อ่านเรื่องราว ที่พระคุณเจ้าเมตตาเขียนในเฟสบุ๊ค ทุกวัน รวมทั้งมีภาพวิถีชีวิต พระธุดงค์ วิถีชีวิตคนอินเดีย ธรรมชาติอันบริสุทธิ์ของอินเดีย บนเส้นทางที่พระเดินผ่าน รวมทั้งมีพระที่ทันสมัยใช้เครื่องมือโมบาย พร้อมสัญญาณอินเตอร์เน็ต ถ่ายทอด Live Video ในเฟส ให้ดูด้วย อันนี้ก็มีข้อคิดว่าเรื่องของเทคโนโยลีและการสื่อสารในอินเดีย ไม่ธรรมดา พระสงฆ์ไทยก็ไม่ธรรมดา ทำให้ญาติโยมในเมืองไทย ได้เห็น ได้ยินเสียง ไปกันแบบสดๆ ต้องขอบพระคุณในความเมตตาของพระคุณเจ้าจริง ๆ
พระสงฆ์ประมาณ ๘๐ รูป เดินกัน ๓ เดือน ระยะทางประมาณ ๒,๕๐๐ กิโลเมตร ต้องเดินกันทุกวัน ออกเดิน ตีสี่ทุกวัน มีเจ้าโส ทำหน้าที่ระวังภัยให้พระคุณเจ้าด้วย แต่ที่เห็นในเฟสบุคทางการของท่าน มียอดการไลท์ การแชร์ น้อยมาก ทั้งนี้การเดินทางของท่านเรามีความรู้สึกว่ายิ่งใหญ่มากๆ เป็นเรื่องเป็นราว เป็นซีรีย์ เป็นสารคดี เป็นภาพวิถีจาริกธรรม ที่ทำให้เห็นอินเดีย อย่างที่อินเดียเป็น พระคุณเจ้าที่ทำหน้าที่ช่างภาพ ท่านก็น่าเป็นช่างภาพขั้นเทพเลย ถ่ายทอดภาพมาให้ดูได้อย่างประทับใจทุกวัน เชื่อว่าเนื้อหา เรื่องราว สาระ ไม่แพ้การถ่ายทำสารคดี ตามที่เราเห็นในทีวี หรือ ตามหนังสือเลย แต่ยังมีคนที่ไม่รู้ ไม่ทราบ ไม่มีโอกาสได้เข้าถึงเฟสบุคของท่าน [ https://www.facebook.com/ธรรมยาตราตามรอยบาทพระศาสดาพุทธภูมิ-อินเดีย-เนปาล-263871534013066/?hc_ref=PAGES_TIMELINE ]
เรื่องนี้แหล่ะจุดประกายให้เราคิดหาช่องทางให้มีโอกาสได้เผยแพร่ ให้คนได้เข้าถึงเรื่องราวเหล่านี้ได้มากขึ้น โดยใช้ช่องทางของบลอกนี้ โดยให้เป็นเรื่องราวที่เข้ามาอยู่ในระหว่างก้าว ในเส้นทางธรรมของเรา ซึ่งถือได้ว่าการเดินธุดงค์ธรรมยาตราของพระคุณเจ้านี้ จะเป็นเสมือนครูต้นแบบของความเพียร ในการก้าวเดิน ... เส้นทางธรรม ของเราเหมือนกัน น้อมกราบสาธุ สาธุ สาธุ พระคุณเจ้าทุกรูป ทั้งนี้จะได้เขียนถึงต่อไป to be continued ...
๔. เรียนรู้การปฏิบัติธรรมจากเพื่อน ได้มีโอกาสพบเพื่อนใหม่ๆ ในช่วงอายุมากๆ ทำให้ได้มีโอกาสเรียนรู้ แบบผู้ใหญ่ๆ ก็เป็นเรื่องที่ดีมาก เป็นกัลยาณมิตร บอกเล่าประสบการณ์ ให้ฟังอยู่เนืองๆ เกี่ยวกับการปฏิบัติธรรม ชี้แนะ ให้ข้อคิด เพื่อจะได้นำไปปฏิบัติได้ ก็ถือว่าช่วยให้หายสงสัยได้หลายเรื่อง ว่าเราเดินยังไง ใช่หรือเปล่า แต่ก็พอรู้ตัวอยู่ว่า หนทางยังอีกยาวไกล บนเส้นทางนี้ แต่มีความตั้งใจเต็มเปี่ยมและรู้สึกดี ที่จะเดิน ลองดู ตั้งใจดู ว่าจะไปถึงไหน ...
๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐


Comments
Post a Comment